กลับมาอีกครั้งกับความทรมานที่ต้องผ่านพ้นไปให้ได้...
เข้ามาในนี้เหมือนเราสามารถจะพูดกับใครก็ได้ หรือระบายกับอะไรสักอย่าง แชร์ความอัดอั้นที่ต้องเก็บไว้คนเดียว
ขอบคุณบล็อกเล็กๆที่ใจกว้างงงงง พอให้บ่นอะไรได้หลายๆเรื่อง
ส่วนใหญ่คงมีเรื่องเดียวที่อยากบ่นเนอะ :)
"ความรัก"
ทำให้ฉันอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ? กี่ครั้งกี่ทีที่ผ่านพ้นไปไม่ได้เป็นบทเรียนมั่งเลยหรือ?
ฉันขอถามหน่อยเถอะ ฉันทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องผิดหวังครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ฉันมันแย่มากขนาดนั้นเลยใช่มั้ย? หรือฉันมันงี่เง่าเกินไป?
ไม่มีคำตอบอะไรออกจากปากเธอ มีเพียงคำตอบที่ว่า "ขอเวลาคิดอะไรสักพัก"
แล้วเมื่อไหร่กันเล่าที่ฉันจะได้รับคำตอบ เมื่อไหร่กันเล่าที่ฉันจะหลุดจากความทรมาน
ให้ฉันได้ใช้ชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็งเถอะ... ฉันเผชิญเรื่องที่เจ็บปวดมามากพอแล้ว
ให้ฉันใช้เวลากับการเรียน ใช้เวลากับเพื่อนอย่างเต็มที่เถอะ
ฉันไม่สามารถเดินต่อไปได้ในทางที่มีเธอ... มันโหดร้ายเกินไปสำหรับฉัน
ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เพราะฉันเหรอ...หรือเพราะเธอ มันก็ทั้งคู่แหล่ะ
ขอโทษที่ตามเกมเกมนี้ไม่ทัน เกมเกมหนึ่งที่เธอเป็นคนกำหนด
น้ำตาที่ไหล...คงเป็นหยดสุดท้ายของวันเวลานี้ แต่คงไม่สุดท้ายสำหรับเธอ
ความผิดหวัง ความเสียใจ ความทรมาน
นี่คือสิ่งที่ฉันได้รับจากการ "รักเธอ"
กับรักครั้งนี้ ถือซะว่า...ใช้ความเจ็บปวดทรมานแลกประสบการณ์ที่ยากจะลืม
กับรักครั้งนี้ ถือซะว่า...ฉันมันโง่ งี่เง่า ไร้สติยั้งคิดมากเกินไป
คำว่า "รัก" จากปากเธอ มันคงเป็นแค่ลมปากที่บอกออกไปโดยไร้ค่าไร้ความหมาย
แต่...ฉันกำลังจะพูด กำลังจะบอกออกจากปากของฉัน เธอกลับไม่ยอมรับฟัง
ขอร้องเถอะ...ขอร้องให้ฉันได้ใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีสุข
ฉันกินไม่ได้ ฉันนอนไม่ได้ ฉันทำงานไม่ได้
มันดูโง่งมมากเกินไปสำหรับคนคนหนึ่ง
คิดว่าอะไรที่ผ่านเข้ามาใหม่ มักจะดีกว่าสิ่งเดิมเสมอ
แล้ว...นี่หรือคือสิ่งที่ได้รับ ฉันมันคงมีเวรมีกรรมเยอะน่าดู
ถึงได้เจอแต่เรื่องผิดหวัง
ฉันมันไม่สวย ไม่รวย ไม่เก่ง
ฉันก็แค่คนธรรมดา ที่ยืนอยู่คนพื้นโลกใบนี้อย่างทรมาน
คนธรรมดา ที่โดนหลอกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่หน
คนธรรมดา ที่โดนทิ้งจากคนที่ฉันรักครั้งแล้วครั้งเล่า
คนธรรมดา ที่รักเธอมากกว่าความธรรมดาที่ฉันมี...
